Californi-yay!

Hello again eindelijk een post uit San Francisco!
Hierbij dan officieel de eerste post over deel 2 van onze grote trip. Na een wat ongemakkelijke vlucht (huilende baby, misselijke kinderen, maar verder prima te doen) kwamen we wat versuft in San Francisco aan. Uiteraard begint elk bezoek aan Amerika met een warm onthaal (en lange wachtrij) bij de douane.
De sfeer werd verhoogd door het feit dat er non-stop een soort ubervrolijk melodietje werd gespeeld, wat echt heel verdacht veel leek op het wachtmuziekje van Vogel Rok in de Efteling (ja, sorry weer een Efteling-reference) en er werd non-stop een filmpje gedraaid over de culturele diversiteit in Amerika. Was allemaal iets teveel van het goede op de vroege ochtend :-)
Het kostte nog flink wat moeite gewoon een shuttle bus naar ons hostel te regelen; het bleek dat we verplicht waren ons bij een medewerker te melden en letterlijk te verklaren dat we een shuttle nodig hadden, voor we in mochten stappen, apart spelletje ;).
Ons hostel is heel fijn en bruisend (veel extra activiteiten en nationaliteiten), maar we gaan vooral onze eigen gang. De eerste avond meteen een "only in SF" bervaring: er werd een flash mob dance gehouden ter ere van het optreden van Janet Jackson in de concerthall, een supercoole medley van klassiekers waar een groep mensen een routine op had ingestudeerd. Daarna redelijk vroeg naar bed om fris de dag weer te beginnen.... maar we werden woensdagochtend pas rond half twaalf wakker.... toch wat meer jetlagged dan we dachten. De hostelmedewerker spoorde ons toen we eindelijk klaar waren om naar buiten te gaan dan ook aan "make it count", haha. And that we did: we hebben ons even helemaal laten gaan met shopshopshoppen en een aantal lente-outfits gescoord.

Donderdag op een wat normalere tijd opgestaan en weer heeel veel gezien.

Bij het regelen van de trip naar Yosemite hoorden we dat Obama in de stad was geweest, en 's ochtends had ontbeten in de straat waar we net hadden gelopen. De Amtrak-medewerker zei een beetje beledigd " He didn't even invite me. I like breakfast". Daarna met een trammetje naar Fisherman'sWharf met een aantal bekende Piers (o.a. de vaste zonnebaadplek van een groepje sea lions) en een kermisachtig gedeelte met kitschy winkeltjes en suikerspinkraampjes. Daarna op de hop-on hop-off bus richting the Golden Gate Bridge, met commentaar van een geweldige vrouw uit Philadelphia (quote: " some say the female statues on this building are looking down because they are mourning the destruction of arts in the earthquake; I like to say they are crying over the lack of straight men in this town") . We zijn meegegaan tot over de brug en zijn toen zelf teruggelopen. Aangezien we de hop-on plek nibet echt meer konden vinden, toen maar doorgelopen naar het Presidio-park om weer even de oceaan te zien bij  Baker's Beach. Tot slot weer een ander vervoersmiddel genomen, en wel een van de beroemde cable cars, een supersteile route naar beneden. Er was nauwelijks plek maar we mochten nog mee, Sandra staand op de treeplank :).

Vrijdag wilden we wat andere wijken verkennen en hebben we door de Castro (bekende homowijk waar Harvey Milk woonde), de Haights (met de bekende Victoriaanse huizen, bij onze generatie bekend geworden door " Full House"  :-) en Civic Center, waar in de jaren 60 alle beroemde demonstraties werden gehouden en waar Harvey Milk werd neergeschoten. Na een coffee break door naar de andere kant van de stad om rond te kijken in het Little Italy en de Chinatown van San Francisco en ook nog even het Beat Museum en Jack Kerouac Alley te bekijken (speciaal verzoek van Sandra ;-)). Terug in het hostel konden we mooi meedoen aan Pasta Night, scheelde weer een kookbeurt.

Roadtrippin'

Hoi allemaal,
We zijn gistermiddag weer aangekomen in Christchurch na een fantastische road trip met Nina en Thomas over het zuidereiland. Superfijn om zoveel tijd met hen te kunnen besteden en we hebben ontzettend veel kunnen zien en doen. En voor ons helemaal luxe dat we overal naartoe gereden werden, van het ene schitterende landschap naar het andere :-). Hieronder een (kort) verslag voor de liefhebbers.

OAMARU
Na een heerlijke tussenstop in Geraldine om de befaamde jam van Barker's in te slaan, kwamen we vorige week zaterdag aan in Oamaru. Onze twee belangrijke doelen hier waren 1) een whiskyproeverij doen en 2) zoveel mogelijk pinguins spotten. Beide doelen zijn ruimschoots behaald :-)
De proeverij was erg geslaagd. De whiskey wordt nu niet meer gemaakt, dus wij hebben mogen proeven van de laatste voorraad Nieuw-Zeelandse whiskey. We hebben 4 soorten geproefd, waarvan de single wooden en de single malt van 12 jaar oud het meest in de smaak vielen. Met extra goede moed gingen we hierna op pad naar een view point om de yellow-eyed penguins (officiele naam " Hoiho"....) te bewonderen. Echt een overdaad aan pinguins vonden we niet, maar we hebben er toch maar liefst 1 kunnen zien, score!

View point voor de yellow-eyed penguins

De ' flight' van 4 whiskeys

Daarna gingen we nog even door naar de pier waar de blue penguins aan land zouden komen. Op advies van de (nogal excentrieke, praatgrage) hosteleigenaresse hebben we niet betaald voor de officiele toer (waarmee we volgens haar honderden euros bespaarden), maar hebben we aan de andere kant van het hek toch een hele reeks blue penguins aan wal zien klimmen en hupsen, erg grappig.

MOERAKI BOULDERS, DUNEDIN EN OTAGO PENINSULA

De volgende dag begon met een bezoek aan een uniek geologisch verschijnsel: de Moeraki Boulders. Het ontstaan hiervan heeft iets te maken met heel veel hitte en druk en samengeperste steen en mineralen :-) Erg mooi om te zien, en natuurlijke een perfecte ' photo op' .

Moeraki Boulders

Daarna door naar Dunedin, een charmant stadje met Schotse origine. Hier logeerden we in een hostel dat vroeger een klooster was: hostel Hogwartz (met een z voor extra coolness). Afgaand op de naam hadden we overal tovenaarsaccessoires verwacht, maar het viel mee.
We zijn er inmiddels wel achter dat stad een relatief begrip is in Nieuw-Zeeland. Elke plaats meer meer dan 1 straat en wat winkels en kerken wordt al snel zo aangeduid ;-) Maar we hebben de stadse cultuur volledig benut in Dunedin: hier hebben we de 'historische'  gebouwen bewonderd, beetje gewinkeld, heerlijk Thais gegeten, cocktails gedronken en nog een film meegepikt in een fantastisch klein arthousebioscoop (de zaal had 8 plaatsen): Get Low. Erg mooie, subtiele film.

Station van Dunedin

De volgende dag hebben we de botanische tuinen gezien (wat een beetje een vast item op de agenda begint te worden) en het Otago museum. Daarna zochten we de natuur weer op op het Otago Peninsula. Hier hebben we gewandeld en natuurlijk gingen we weer op zoek naar pinguins (Sandra had de nacht hiervoor al gedroomd dat ze met pinguins praatte...hmm..niet helemaal een goed teken). Op het strand aan de oostkant van de Peninsula vonden we een hele groep zeehonden, die zich overigens nergens wat van aantrokken, en weer twee yellow-eyed penguins, hoera!

' Lovers leap'-formatie op het peninsula

THE CATLINS

De route leidde vervolgens naar de Catlins, een erg afgelegen regio  in het zuidelijke puntje van het Zuidereiland. Onderweg nog gestopt bij een aantal ongelooflijk mooie plekken waaronder Kaka Point & Nugget Point. Eerst een bush walk gedaan, in het gezelschap van een paar vrolijke fantails en toen gepicknickt bij het uitkijkpunt, met weer een schattig vuurtorentje staat en waar we heel veel (baby) seals konden zien die aan het spelen, zonnen en spartelen waren.

Onze backpackers, The Lazy Dolphin Lodge, was heel paradijselijk (helemaal voor surfers), pal aan het strand met een mooie veranda, vanwaar als je geluk had seals en hector dolphins te zien waren. Nu bleek dat de dolfijnen net richting open zee gezwommen, naar warmere klimaten, helaas. De avond werd afgesloten met een spelletje Trivia waar we elkaar (en de twee 18-jarigen liftende Nederlanders die ook in het hostel logeerden) verbijsterden met onze (lack of) knowledge van geografie, geschiedenis en moeilijke Engelse woorden ('olfactory' bijv. ;-)).

De volgende dag (we hadden weer prachtig weer) twee mooie wandelingen gemaakt: eerst naar de McLean Falls en toen net voor eb naar de Cathedral Caves, een aantal uitgeholde gewelven aan zee waar je dus alleen op het goede tijdstip met laag water in kon lopen. Nina en Thomas leidden ons naar een wat verder gelegen grot waar we opeens opnieuw een pinguin ontwaarden (verdwaald?), heel speciaal maar niet te fotograferen! De focus ligt zoals jullie merken nog steeds meer op flora&fauna dan op de hobbit....

QUEENSTOWN

Donderdagochtend vroeg uitchecken en op naar Queenstown aan het grote Lake Wakatipu. Na tien minuten zaten we al even vast achter een kudde schapen die naar een andere plek werden gedreven, lekker rustiek ;)!
Queenstown wordt ook wel de adrenalinehoofdstad genoemd door het grote aanbod bungy jumps, parachutesprongen etc. Dat was wel te merken aan hyperenergieke barristas waar we een mocchachino namen... Het had een beetje de sfeer van een ski-oord, met chalets, bergen en VEEL toeristen. Dit keer logeerden we lekker knus in een vakantiehuisje. In Queenstown sloot Lenka zich bij ons aan voor 2 dagen.  Zij is een NL stagiaire van Nina, die de afgelopen maanden samen met Nina heel wat zware veldwerkweken heeft doorstaan, gezellig! Eerst een beetje het stadje verkend, enorme ijshoorn bij  het in alle reisgidsen getipte Patagonia, wat gewinkeld en toen hamburgers gegeten (niet bij de best pick van Lonely Planet, om toch een beetje origineel te zijn). Terug in het huisje pesten gespeeld (internationale variant) met een door Sandra bij de receptie geleend stel kaarten voor een borg van 10 dollars (erg gastvrij waren ze daar dus niet; het gerund door een Nederlands stel, makes you wonder...).

De volgende dag goed begonnen met een gondola ride naar Bob's Peak (de grote berg achter het centrum) voor een supermooi uitzicht en toen nog hoger in een stoeltjeslift om met de speciale ubercoole weer luge af te dalen (okay, het was meer een soort bobslee op wieltjes). Er zijn genoeg actiefoto's, maar die hebben we uiteraard meteen laten vernietigen. Daarna wilden we nog een wandeling doen, maar dat werd wat uitdagender dan gepland door een verkeerd geinterpreteerd bordje. Het begon goed met een fikse klim en afdaling naar een meertje, waar we even rustten voor een groepsfoto:

Vlak daarna ging het mis toen we een kleine loop track wilden doen, maar ongewild op een veel grotere wandeling terechtkwamen. Uiteindelijk was dat ook een hele mooie route, en kwamen we toch ongeveer bij het beginpunt uit, maar het voelde even heel avontuurlijk (vooral voor Sandra en Marlies, de minst ervaren hikers van het gezelschap, haha).

Vervolgens nog even doorgereden naar Glenarchy door allerlei landschappen die in LOTR featureden, een miniplaatsje met een cafe en gallerie.

De dag eindigde met een diner om Nina en Thomas te bedanken en nog een beetje voor Nina's verjaardag bij het sjieke restaurant Gantley's. We hadden geen tijd/zin om ons om te kleden, dus vielen een beetje uit de toon bij de andere gasten in hun Friday Best. Het personeel leek de indruk te hebben dat we net terugkwamen van een wekenlange hard-core wandeltocht, dus we hebben ze maar in die waan gelaten. Wel heerlijk gegeten, bediend door een erg jonge & giggly waitress, die steeds ieders keus besvestigde met "Awesome/Excellent/Good choice etc" wat uiteindelijk op onze zenuwen ging werken...

LAKE TEKAPO
De laatste stop van de roadtrip was Lake Tekapo. De rit ernaartoe was prachtig, langs de bergen en meren en bossen in de Queenstown regio. De herfstkleuren zijn nu op hun hoogtepunt, dus dat was extra mooi.

Onderweg kwamen we nog langs Cromwell, waarvan het oude centrum intact is gebleven, heel pittoresk.

Eenmaal aangekomen bij Lake Tekapo kwamen we er meteen achter dat er een spa was, dus dat was een no-brainer :-)
De volgende dag een wandeling gemaakt met uizicht op het meer, en toen weer terug naar Christchurch.

En zo kwam een einde aan een  GOOD AS roadtrip :-)

Nina!

Afgelopen zaterdag kwamen we na bijna een dag reizen (Interislander ferry plus bus) dan eindelijk aan in Christchurch, waar ons een superwarm welkom wachtte door Nina (om wie ons hele avontuur begonnen was :-)) en haar vriend Thomas. Het was heel fijn en bijzonder om haar weer te zien en live te kunnen spreken. Echt fantastisch.

Reunie!

Tegelijkertijd ook heel gek om in Christchurch te zijn - vanuit de bus zagen we in het centrum allemaal letterlijke puinhopen en min of meer verwoeste huizen, en de state of emergency geldt nog steeds, wat ook betekent dat het de stadskern gebarricadeerd en bewaakt blijft door het leger. Riccarton, de buitenwijk waar Nina en Thomas nu wonen, is er relatief goed afgekomen, en is nog steeds een vrij rustige, ruim opgezette wijk dichtbij een typische mall.

Zondag hebben we meteen een tripje met z'n allen gemaakt naar het plaatsje Akoroa, prachtig gelegen tussen de bergen, aan een meer, met als topattractie een soort mozaiek garden, gemaakt door de zeer excentrieke eigenares, een Kiwi schilder.

Thomas en Nina op hun mozaieken troon

En dit was nog maar het begin van de mozaiek-tuin :-)

Het zat er uiteraard niet in Chch zelf echt te verkennen, en we willen natuurlijk zeker niet de ramptoerist uithangen. We zijn daarom een dag naar (alweer) de botanische tuinen gegaan, die net weer open waren en nog steeds heel mooi en hebben daarna wat dagtrips gemaakt in de omgeving. En gezellige avonden doorgebracht met nibbles, hokey pokey ice cream en het kaartspel SkipBo. Echt fijn om even een soort tweede thuis te hebben, dankzij hun gastvrijheid (many thanks!). Tussendoor hebben we de road trip voorbereid die we komende week met ons vieren gaan maken.

Sandra onder een echter silver fern, het nationale symbool van NZ

We zijn o.a. een dag gaan badderen in het Hanmer Springs spa resort, een superdeluxe complex met sulphur, water therapy en rock pools en niet te vergeten de Super Bowl slide: een grote glijbaan waar we in een tweepersoons tube hard lachend vanaf gingen (dit keer helaas geen actiefoto's).

Daarna hebben we de TranzAlpine train genomen door de al wat besneeuwde Southern Alps, een heel spectaculair (en toeristisch) traject langs bergrivieren, -passen en afgronden. De natuur onderweg was majestueus, heel indrukwekkend.
Het eindpunt is Greymouth, waar we overnachtten in Noah's Ark, heel toepasselijk een backpackers volledig uitgevoerd in het dierenthema. Wij hadden de eer in de de dog room te slapen, geweldig. 's Middags nog een bush walk gedaan, maar daarna begon het erg te regenen, dus het werd een rustige avond: eten bij de Indier en daarna vroeg naar bed. De volgende dag was er nog tijd voor een kleine wandeling langs de river Grey en naar de Tasman Sea, en een bezoek aan een museum/gallerie met een kleine tentoonstelling over de kostbare groene steen jade (of in Maori: pounamu) en toen stapten we weer in de trein terug. Grappig genoeg bleken we in een coupe vol gepensioneerde Australiers te zitten, die de TranzAlpine als laatste uitstapje van hun groepsreis deden (voor Sandra was het Calella all over again...). De treinconducteur kon het uiteraard niet laten daar een grap over te maken (What did you guys do to end up with this lot?!) en die nog een paar keer te herhalen. Toen de groep voor ons uitstapte en een voor een langs ons schuifelden, spraken ze allemaal nog een soort persoonlijke groet uit, heel harverwarmend (en ook wel hilarisch)!!

Uitzicht vanuit de trein

De Waimakariri-rivier

Marlies in de bush bush

Onze dog-themed kamer

Vandaag, vrijdag 8 april, doen we het rustig aan, nog even geshopt voor een regenbroek (wel zo praktisch om er allebei een te hebben) en even naar het Riccarton park waar de Schotse gebroeders Deans zich x jaar geleden als eerste boeren vestigden (heb het jaartal even niet paraat :P) en we ook weer een bush track hebben gelopen door een beschermd gedeelte waar baby kiwi birds worden verzorgd en voorbereid voor het leven in het wild (maar dat zijn nachtdieren dus helaas geen sighting).

We hebben veel zin in komende week, maar misschien is er weinig gelegenheid tussendoor te bloggen, dus misschien komt de volgende post wat later... De route die we gaan rijden is Oamaru, Dunedin, Catlins, Queenstown en Lake Tekapo. Wordt vervolgd!!

ps bij het verlaten van Wellington op de ferry zwaaide een school dolfijnen ons uit, al springend door het water, mooi gezicht.

Wellington

Daar zijn we weer!
Tijd om weer even wat te bloggen :-)
Na Napier zijn we met de bus doorgereisd naar de hoofdstad, onze laatste stop op het Noordereiland.

We voelden ons meteen thuis in Wellington. Weer een stad die bijna overal omringd wordt door water, en overal zijn haventjes met gezellige terrassen aan het water, heel sfeervol en levendig.

Haventje in Wellington

We hadden anderhalve dag om hier te besteden en de eerste middag en avond hebben we rond gewandeld o.a. langs alle regeringsgebouwen, en in de zon gezeten. (Hier sliepen we overigens voor het eerst in een hostel met meer dan 1 verdieping, toch weer even wennen ;-))

De tweede dag zijn we 's ochtends vroeg meteen naar het museum van Nieuw-Zeeland gegaan: Te Papa. Dit is een bizar groot en goed museum met 6 verdiepingen. De Lonely Planet gaf al aan dat je hier makkelijk een week kan doorbrengen, maar wij hebben het toch maar beperkt tot  zo'n 4 uur. Maar we waren zwaar onder de indruk. Binnen elke afdeling biedt het museum weer 1001 vormen van informatie, met heel veel interactieve elementen en spelletjes. We hebben ons vooral gericht op de vleugel met Maori en Pacific kunst, de tentoonstelling over immigranten naar NZ en de natural history, inclusief een aardbevingsimulatie (toch handig als mentale voorbereiding :-))

Na het museum gingen we naar de Botanische tuinen in de heuvels boven Wellington. Om hier te komen namen we de historische cable car, een superschattig trammetje dat de heuvel oprijdt, erg handig!

Historische cable car

De tuinen waren weer erg mooi en fantastisch onderhouden, zoals alle tuinen en parken hier. En heel typisch: in Nieuw-Zeeland zijn alle bankjes, bloemperken, fonteinen etc zijn hier opgedragen aan overleden dierbaren, wel een mooi idee.

Uitzich op Wellington vanaf de tuinen

We zijn ook nog even het museumpje over de cable car ingedoken, dus uiteraard kunnen we nu iedereen exact alle techische details uitleggen. In dit museum lazen we ook dat sommige Wellingtonians die hoog in de heuvels wonen hun eigen, private, cable car hebben, haha, speciaal!

Hierna was het wel weer tijd voor een etentje buiten de deur (vonden we) dus toen zij we gaan eten bij een Marrokaans/Meditteraans restaurant, erg lekker. En vrij vroeg naar bed, want de volgende dag wachtte de ferry naar het Zuidereiland op ons (boarding time 7.00, zo worden we straks nog ochtendmensen ;-))

Napier

[We zijn trouwens afgelopen zaterdag, 2 april, aangekomen bij Nina in Christchurch, hoeraaaa!! dus we hebben nu gelegenheid om de blogachterstand een beetje weg te werken, met dank aan Nina's laptop ;-)]

Vorige week dinsdagavond begon de Napier-etappe van de reis, dat is een klein stadje in de regio Hawke's Bay gelegen aan de Hawke Bay (ze zijn niet zo origineel qua naamgeving...) waar veel gebouwen na de verwoestende aardbeving in 1931 in artdecostijl zijn heropgebouwd, heel apart dus! We hadden maar een volle dag, toch genoeg om veel te doen en de sfeer te proeven ;).

We begonnen met een pittige ochtendwandeling langs de Marine Parade (de boulevard) naar de top van Bluff Hill voor een prachtig uitzicht over de baai. We hadden weer geluk met het weer, was weer heel zonnig en helder.

Toen terug naar het kleine centrum om de artdecoroute te lopen langs de mooiste gebouwen (in straten die naar bekende Engelse auteurs zijn genoemd, .e.g. Shapespeare, Tennyson, Dickens) en even uitrusten op een terras met een latte (zijn ze hier ook heel goed in, hoewel de echte Nieuw-Zeelander gaat voor een flat white, wat op hetzelfde neerkomt...).

's Middags toch voor het aquarium gekozen waar we naast veel roggen, kleine haaien en kleurige vissen ook eindelijk twee levende kiwi birds konden zien (check), hoewel dus niet in het wild. Een typisch moment was toen we bij de onderwatertunnel aankwamen, waar het voeren van de vissen net begon. Sandra stapte nietsvermoedend op de speciale travelator waarmee je je automatisch langs het aquarium kon laten leiden, en verzwikte bijna een enkel, so much for modern technology. Na dit educatieve uitje was weer even een pauze nodig waarbij we meteen het beroemde hokey pokey icecream hebben geproefd - goedgekeurd!!

We besloten de dag te eindigen in het restaurant Med ipv de keuken van onze backpackers (we hadden het de dagen ervoor immers wat zuiniger aan gedaan): superlekker eten en ubervriendelijke service. Redelijk op tijd naar bed om fris en wel om de volgende dag om 9 uur de bus naar Wellington te kunnen nemen -  onze laatste stop op het Noordereiland.
 

Whakapapa Village & Tongariro National Park

NB We hebben eindelijk de foto's upgeload bij de post over Taupo, enjoy :)!

Na Taupo zijn we (met dank aan een superbehulpzame medewerkster van het informatiecentrum) doorgereisd naar een klein plaatsje aan de voet van Tongariro National Park, met de drie beruchte bergen Tongariro, Ruapehu en Ngauruhoe aka Mount Doom in Lord of the Rings. Veel mensen doen daar de one-day crossing van de ene naar de andere kant, maar dat was ons iets te zwaar. Daarom kozen we voor Whakapapa Village vanwaar we een aantal kortere wandelingen hebben gemaakt, steeds in de 'schaduw' van de bergreuzen. We logeerden in het backpackersgedeelte van het Skotel, NZ's hoogste hotel (helaas niet in het chateau 100 meter verder waar de cast & crew van LOTR weken bleken te hebben gelogeerd; op dat moment geen teken van de Hobbit film crew)...  's Nachts was het toch een beetje creepy (think: The Shining) door de lange verlaten donkere gangen (waar we natuurlijk toch minstens drie keer doorheen moesten dankzij onze kleine blaas).
De eerste wandeling was een loop track naar de Taranaki Falls, een klassiek steile waterval, door de bush en langs oude lavastromen.

Waterval

"Mount Doom"



Voor Simone :)

 's Avonds kwamen we in de keuken nog een moeder en zoon tegen, die wel de crossing gingen doen. Hij bleek nu in Noorwegen te wonen met zijn Nederlandse vriendin, en een tijd in Den Haag gewoond te hebben. Onze gedeelde passie: de pure haat tegen de NS :P.
De tweede wandeling was naar de Silica Rapids, een specatualair stroomversnellingsgedeelte van de rivier waarvan de bedding door bepaalde sedimenten rood/goudkleurig is. Heel mooi en rustgevend. Toen we daarna op de bus zaten te wachten, kwamen we in gesprek met een Brabantse vrouw. Zij en haar man bleken net op de dag van de aardbeving in Christchurch te zijn aangekomen en op het momen zelf in een gondel te hebben gezeten... Ze  bleef er zelf vrij nuchter onder.
Na een paar overstappen met de bus kwamen we tegen de avond in onze volgende bestemming aan: Napier.
Het backpacken deluxe bevalt nog steeds goed en het is leuk verhalen uit te wisselen met andere reizigers. Onderweg was er bijvorbeeld ook nog een oudere man uit 1928 tegen (die nu in Taupo woonde maar heel enthousiast was over Napier) die heel beleef aan Sandra vroeg waar ze vandaan kwam, en vervolgens oprecht informeerde waar Marlies dan vandaan kwam! De eerste keer dat we niet meteen als (tweeling)zussen werden herkend, haha.

Uitdrukkingen

Tussendoor een rijtje Kiwi-uitdrukkingen, taalgevoelig als we zijn ;-). Lezers die hier niet op zitten te wachten: hierna volgt weer een gewone post, promise!

Nieuw-Zeelanders zijn heel erg trots zijn op hun land, en zetten dan ook overal heel groot op: " 100% New Zealand (owned/operated/produced etc)". Geweldig!

Verder gooien ze er vaak tussendoor "You're allright"  of "Good on ya' " als soort van positieve bevestiging/aanmoediging; het duurde even voor we daar adequaat mee om konden gaan...

We moesten even doordenken en researchen wat ze in vredesnaam met "Good as" zonder context konden bedoelen, maar het blijkt een verkorting van "good as gold" te zijn, dus ze gebruiken het voor dingen waar ze helemaal weg van zijn. Variant: "kiwi as".

Een geweldige sign die we jullie niet wilden onthouden, bij een groot geplant dennenbos: "Please protect us, we're busy saving the world", haha.

Tot slot een slogan die we tegenkwamen bij het Tongariro National Park, als waarschuwing voor te eigengereide/overmoedige wandelaars: "never assume, always ask a local". Ook een mooi motto in het algemeen...